Γύρισα και είμαι πολύ στεναχωρημενη που την Πέμπτη έμαθα για το ατύχημα ενός από τα καλύτερα κορίτσια που γνώρισα πέρυσι στις διακοπές μου. Είναι πάντα τόσο χαρούμενη και υπήρξε το στήριγμα μου καθ' όλη τη διάρκεια των Πανελληνίων. Με βοήθησε αφάνταστα. Με την αισιοδοξία της και τους τρόπους της κερδίζει τον καθένα. Και λυπήθηκα αφάνταστα μόλις έμαθα για το ατύχημα της. Ατύχημα με τη μηχανή. Ένα τζιπ τους χτύπησε, αυτήν κκαι τον ξαδερφό της. Ο ξάδερφος έσπασε τα πλευρά, η ίδια έσπασε 3 μέρη στο πόδι της και ίσως να μπορέσει να περπατήσει μετά από 1 χρόνο ξανά. Ή μπορεί να γίνει και δευτερη εγχείρηση. Η ίδια είναι στην εντατική. Έχει αποκτήσει τις αισθήσεις της αλλά δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τους γυρω της. Το κορίτσι αυτό είναι 19 χρονων και στον πρώτο χρόνο των σπουδών της στο Αριστοτέλειο.
Ανατριχιάζω όταν τη Δευτέρα στη γιορτή της μου είπε ότι ήταν όλα καλά στη ζωή της. Με φίλους, με τη δουλειά της, με τη σχολή της, με μια καινουργια γνωριμία που της άλλαξε τη ζωή... Και τώρα δεν ξέρω τι της ξημερώνει. Η καταιγίδα ήταν που βλέπεις μετά τη νηνεμία, έτσι δεν λένε;
Να ξέρεις προσεύχομαι για σένα. Και θα συνεχίσω να προσεύχομαι. Θα γίνεις καλά, θα το δεις! Και θα είμαστε και οι δυο αυτές που θα γελάμε με το άτιμο το παρελθόν. Θα είμαι πάντα εδώ για σένα όπως ήσουν και εσύ για μένα!
Και το ένιωθα! Η άτιμη η κουκουβάγια που είδαμε με τα παιδιά την Τετάρτη δεν ήταν για καλό! Όλα στραβά πήγαν...........
